در زندگی روزهای مهمی است، آدم هایی را ملاقات میکنیم که مثل یک شعر زیبا، وجود ما را از هیجان به ارتعاش می آورند. آدم هایی که غنای دست دادنشان همدلی ناگفته ای را بیان می دارد و سرشت مطبوع و سرشار آن ها به جان مشتاق و بی قرار ما آرامشی شگفت را ارمغان می دهد که خداوند در هسته ی آن است. پیچیدگی ها و تحریک پذیری ها و نگرانی هایی که ما در خود گرفته اند مثل خوابی ناخوشایند میگذرند و ما بیدار می شویم تا زیبایی های دنیای واقعی خداوند را به چشم های دیگر ببینیم و با گوش های تازه بشنویم
امیدوارم منو یادت باشه محمد جان. از اینکه دوباره میتونم حرف های قشنگت رو بشنوم خیلی خیلی خوشحالم. متن زیبایی بود. درست تا حدی. ولی یک سؤالی ازت دارم ایا خودت یک همچین آدمی رو پیدا کردی که اینچنین ازش حرف میزنی؟!
پاسخ دادنحذفسام عزیز من هیچ وقت دوستانم رو فراموش نمی کنم! خوشحالم که دوباره می توانم از حرفای قشنگت لذت ببرم. اما در مورد سؤالت باید بگم که تا حدودی اره! ولی قطعی نمی تونم بگم.
پاسخ دادنحذف